Kawałki | Bits and pieces

Już miałam pisać o tym, że mam kryzys i nic mi się nie chce, ale brat znalazł mój zaginiony kabelek do aparatu i wyszło słońce, i nagle się okazało, że jednak jeszcze mi się coś chce.

I was just about to write that I’m going through a crisis and don’t feel like doing anything but my brother found the camera cable I’d misplaced, and then the sun came out and suddenly it turned out I feel like doing things after all.

Chce mi się skończyć kolejny sweter z serii Extreme Makeover; mam już dwa rękawy i zaczęłam korpus, potrzebuję jeszcze dwóch dużych guzików, najlepiej drewnianych. (Spisuję też sposób wykonania zielonego sweterka, ale dotarłam do dekoltu i za nic nie wiem, jak go zrobiłam, więc trochę to jeszcze potrwa.)

I feel like making another Extreme Makeover cardigan; the sleeves are ready and I’ve cast on for the main body, I just need two large buttons, preferably wooden ones. (I’m also halfway through writing up the pattern for the green cardi, but I got stuck at the neckline – no idea how I’d made it so it might take a while.)

Chce mi się przyłączyć do akcji szycia ubrań dziecięcych, o tej właśnie; niby nie mam czasu, ale godzinę dziennie mogłaby chyba poświęcić, i byłaby to miła odmiana. I chce mi się chodzić w sukience, którą uszyłam miesiąc temu i ani razu nie udało mi się w niej wyjść.

I feel like taking part in the children’s clothes sewing challenge, this one; I don’t really have time for this but it’s only one hour a day – not much, and I really like the idea. And I feel like putting on that dress that I finished last month and never had a chance to wear so far.

Chce mi się pojechać w góry i wystawiać twarz do słońca i łapać wiatr we włosy.

I feel like taking a train to the mountains and putting my face in the sun and feeling the wind in my hair.

I chce mi się spotykać z czteromiesięcznym Franusiem.

And I feel like spending a lot of time with a certain four-month-old Franciszek.

Idealne wyczucie czasu | Perfect timing

O ile w moim umyśle lato zawsze zaczyna się w Boże Ciało, o tyle kończy się zawsze w dzień odpustu parafialnego, który wypada zazwyczaj w ostatnią niedzielę sierpnia. Ma to oczywiście związek z powrotem do szkoły, która od połowy sierpnia nieubłaganie już majaczy na horyzoncie (od siedmiu lat na moim już nie, ale i tak czuć ją w powietrzu). Złote promienie słońca na kalwarii, dźwięk dzwonków, odświętnie ubrania, słodkie odpustowe pierniki, kolorowe budy, huki placpatronów – odpust trzeba było chłonąć wszystkimi zmysłami, bo kolejne ciepłe i słoneczne dni oglądało się już niestety przez szkolne okna.

While in my mind summer begins on Corpus Christi, it always ends on the parish festival, which usually falls on the last Sunday of August. This is of course because of school which already looms on the horizon (not on mine anymore, but it’s in the air anyway). The golden sunrays at the calvary, bells ringing, my best clothes, sweet gingerbreads, colourful stalls – you had to take it in with all your senses because it might be the last warm sunny day that you don’t have to watch from inside the classroom.

Wczorajszy odpust sam postanowił, że lata w tym roku wystarczy. Rano między sześć a osiem stopni, w połowie sumy odpustowej zaczął padać deszcz, a słońce, które wyjrzało po południu, nie zdążyło rozgrzać atmosfery. Dziś znowu pochmurno i zimno, więc bardzo się cieszę, że w samą porę skończyłam zielony sweterek.

Yesterday’s festival decided on its own it was time for the summer to end. The morning temperature was between six and eight degrees, it started raining midway through the high mass, and the afternoon sun didn’t manage to warm the atmosphere up. It’s again cold and rainy today, so I’m glad to have finished my green cardigan on time.

Model: z głowy | Pattern: improvised

Włóczka | Yarn: Rozetti Naturel Cotton

Niewątpliwym sukcesem jest fakt, że wystarczyło mi włóczki i że mimo moich obaw sweterek nie jest wcale za mały. No może gdyby miał centymetr więcej w obwodzie, i o dwa centymetry dłuższe rękawy... ale to są drobiazgi. (Jak już jesteśmy przy krytyce, to powiedzmy jeszcze, że motyw ze ściągaczy mogłam zacząć trochę wyżej, bo mam wrażenie, że optycznie skraca korpus.)

It is undoubtedly a success that I didn’t run out of yarn, and that the cardi is not too small, which I have secretly feared all the time. Fine, it could be this one centimetre wider, and the sleeves might be two centimetres longer... but these are unimportant details. (Though I think I should have begun the ribbing pattern a little higher, I’ve got the impression that it’s making my body look shorter.)

Włóczka jest piękna: gruba, miękka jak nie wiem co, i ma piękny zieloniutki kolor, jak oliwa z oliwek. Ta miękkość może co prawda oznaczać, że włóczka nie jest zbyt wytrzymała, ale na razie tego jeszcze nie wiem – spytajcie mnie na wiosnę.

The yarn is beautiful: thick, incredibly soft, and in a lovely, olive-oil-green shade. The softness might as well mean it’s not very durable, but that’s something I can’t know yet – ask me in a few months.

Jak może pamiętacie, sweterek jest częścią akcji Extreme Makeover – wypełnianiem luki w mojej szafie ubraniami na okres przejściowy. Miał być uniwersalny i ciepły, i taki jest. Ta biała spódnica na zdjęciach też należy do tej akcji – co to za koszmar, żeby 29 sierpnia chodzić w wełnianej spódnicy. Moja przyjaciółka opowiadała mi wczoraj, jak to w zeszłym roku wszyscy się z niej śmiali, że we wrześniu kupuje dzieciom zimowe kombinezony. Zdążyła je wyprać, tydzień poleżały w szafie, a w październiku spadł pierwszy śnieg. Myślicie, że w tym roku też nas czekają takie przygody?

As you may recall, the cardigan is part of my Extreme Makeover project – filling the gap in my wardrobe with clothes for cool weather. The cardi was supposed to be versatile and warm, and it is. That white skirt in the photos is also part of the project – wearing a woollen skirt on the 29th of August, terrible. My friend told me yesterday how everybody laughed at her last year, when she’d bought winter romper suits for her children already in September. She said she had enough time only to wash them and put them in the closet for one week – the first snow fell in October. Do you think we’re in for such adventures this year as well?

Szpilki | Pins

Nic nie pisałam w tym tygodniu, bo miałam ręce pełne roboty i szpilek – szyłam i szyłam i końca nie było widać. Jedne szpilki napinają teraz zielony sweterek, drugie przytrzymują rąbek spódnicy w mojej nowej sukience, a ja w tym czasie mogę wreszcie coś poczytać albo doskonalić technikę robienia croissantów, na punkcie których mam ostatnio zupełną obsesję...

I have kept silent all the week as I was busy sewing and knitting. Now it’s the pins that are busy, some holding the green cardigan for the blocking, some holding the hem of my new dress, and I’ve finally got some time to read or perfect the making of croissants, which have lately become my obsession....

Do północy macie jeszcze czas spróbować szczęścia w losowaniu notatnika!

There’s still time until midnight today to take a chance on the blogiversary giveaway!

Ściągacz | The ribbing

Wiecie, jaki jest mój ulubiony moment w sztrikowaniu swetra? Kiedy robię ściągacz rękawa. Albo skarpetki, bo efekt jest ten sam. Nie wiem, co to jest, ale ściągacz ma w sobie coś idealnego – jego sztywność i te równoległe proste linie, i to, że się składa w harmonijkę, zachwycają mnie.

Do you know which is my favourite part in knitting a sweater? Knitting the ribbing on the sleeve. Or a sock, that would be the same thing. There is something perfect about the ribbing – its stiff form, those parallel lines, the fact that it bends by itself.

Jak widać, zaczęłam robić sweter z zielonej bawełny; właściwie to już jestem w połowie drugiego rękawa, więc „zaczęłam” nie jest może najlepszym określeniem, ale co tam. Będzie zielony jak oliwa z oliwek. I będzie miał dużo ściągaczy.

As you can see, I’ve started another cardigan; actually I’m halfway through the second sleeve, so “started” is probably not the best word here, but never mind. It will be as green as olive oil. And it will have a lot of ribbing.

Desperacja | Desperation

Czasami droga od pomysłu do gotowego przedmiotu jest długa i kręta. Tak było właśnie w przypadku tego sweterka – pomysł zrodzony na skutek nagłej potrzeby ogrzania się przeszedł fazę wstępną (kupno włóczki, wybór modelu itp.) błyskawicznie, problemy zaczęły się dopiero przy nabieraniu oczek. Robienie dolnego ściągacza trwało całe życie, potem jak wiadomo sprułam całość i zaczęłam jeszcze raz, słowem: nie był to najprostszy w wykonaniu sweter w moim życiu. Ale było warto.

Sometimes it’s a long and winding way from the idea to the finished object. It was so with this cardigan – the idea was born out of a sudden need for warmth and the initial phase of buying yarn and choosing the pattern was rather short; the problems started right after that. It took me a lifetime to knit the ribbing, then as you know I had to rip and reknit it, shortly: this wasn’t the easiest sweater to make. But it was worth it.

Model | Pattern: DROPS 109-52
Włóczka | Yarn: Kashmir

Na pierwszy rzut oka widać, że wprowadziłam pewne zmiany w stosunku do oryginału. Po pierwsze zrezygnowałam z włóczki skarpetkowej i zrobiłam sweterek gładki. Trochę się bałam, że nie dobiorę takiej włóczki, która by pasowała, ale przede wszystkim sweter w jednym kolorze jest bardziej uniwersalny.

It’s obvious right away that I’ve made some changes. The first one was to make it all in grey, leaving out the sock yarn. I feared it might be impossible to find a matching yarn, but I also think it is more versatile this way.

Druga zmiana to oczywiście guziki. Po przymierzeniu okazało się, że sweterek rzeczywiście jest odrobinę za wąski; napięcie odrobinę go poszerzyło, ale wciąż nie na tyle, żeby się swobodnie zapinał od góry do dołu, więc przyszyłam guziki tylko na karczku. Piękne są, prawda?

The second change is with the buttons. After I tried it on, it turned out that the cardigan is a bit too tight; blocking helped to make it a bit bigger, but still not big enough for buttoning it all the way down, so I only sewed the buttons on the yoke. Aren’t they perfect?

Pierwszy raz robiłam sweter z takim karczkiem łączonym z rękawami i muszę powiedzieć, że jest to wygodne, ale mimo wszystko chyba wolę robić osobno rękawy i potem je wszywać. Natomiast sposób konstrukcji takiego swetra rzeczywiście jest bardzo prosty, może się kiedyś pokuszę o taki z wrabianym wzorem na karczku...

This was my first cardigan with a yoke like that and I have to say it is a convenient way to deal with the construction issues, but I think I still prefer it the other way, with the sleeves sewn in. But the basic idea of the sweater turned out to be very simple, I might try to knit another one with the yoke in colourwork one day...

Na koniec powiem jeszcze, że bardzo dobrze mi się ten sweterek nosi i jestem z niego zadowolona. Jeśli szukacie sweterka łatwego w wykonaniu, o klasycznym wyglądzie (ale bądźmy szczerzy, trochę czasochłonnego), to ten się nadaje. A włóczki zużyłam niewiele ponad 250 gramów!

My final comment is that the cardigan is really comfortable and nice to wear and I like it a lot. If you’re looking for an easy, classic (but let’s be honest, quite time-consuming) cardigan, this might be the one. And the yarn was lovely as usual – it only took about 250 gram to make the sweater!

Extreme Makeover: Dajda Edition

Swego czasu pasjami oglądaliśmy Extreme Makeover: Home Edition. Wraz z amerykańskimi projektantami i rodzinami, którym budowali nowe domy, płakaliśmy rzewnymi łzami i z podziwem oglądaliśmy domy po przemianie. Dzisiaj pora na mnie. Będę przemieniającym i przemienianym jednocześnie, a przemieniać będę ni mniej ni więcej, tylko moją szafę.

Some time ago we used to watch Extreme Makeover: Home Edition passionately. Together with American designers and the families they made their homes over for we would be moved to tears and admire the made-over houses. Now it’s my turn. I’ll be the one who makes and is made over at the same time, and it will be my wardrobe that this makeover will all be about.

Wspominałam już o moich problemach z garderobą, polegających na niedoborze strojów przejściowych. Oto pierwszy krok na drodze do poprawy tej sytuacji: rozpinany sweterek. Dzięki Mistrzostwom Świata w piłce nożnej mój dzienny czas na sztrikowanie wydłużył się o dwa razy po czterdzieści pięć minut plus przerwa i minuty doliczone. Efekt jest taki, że szary sweterek jest już niemal gotowy: zostało zeszyć go pod pachami, napiąć i dobrać guziki. Wczoraj natomiast przyszła paczka z materiałem na dwa kolejne sweterki: kremowa i oliwkowa bawełna, i trochę bladożółtej. Z kremowej będzie sweterek elegancki, z oliwkowej bardziej codzienny, a z żółtej nie wiem jeszcze co.

I’ve mentioned my clothing problems before – no clothes suitable for layering up. Here’s the first step to improve the situation: a cardigan. Thanks to FIFA World Cup, my daily knitting time has extended by twice forty-five minutes plus the half-time break, and the additional time. The result, as you can see, is that the grey cardigan is almost ready: I just need to seam the underarm openings, block it and find the right buttons. And yesterday I got a packet with cotton yarn for two more cardigans – one cream and more formal, the other more casual, olive green. Plus some light yellow yarn for I don’t yet know what.

I z radością donoszę, że drogą losowania kryminał o komisarzu Drwęckim przypadł CU@5. Prześlij mi, proszę, swój adres na ahogne at wp.pl!